Untitled 1

Η οικογένεια Σίνα καταγόταν από τη Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου, όπου μετανάστευσε το 18ο αιώνα από το Σκαμνέλι Ζαγορίου. Ο Γεώργιος Σίνας (Νίσσα Σερβίας 1783Βιέννη 1856) έμεινε νωρίς ορφανός από μητέρα και έτσι μεγάλωσε με μια θεία του στις Σέρρες, όπου και έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Στη δεκαετία του 1790 πήγε κοντά στον πατέρα του Σίμωνα Σίνα στη Βιέννη, όπου συμπλήρωσε την ελληνική του παιδεία και έμαθε ξένες γλώσσες.
Στα είκοσί του χρόνια έγινε επίσημα συνεταίρος στις βιομηχανικές και εμπορικές πατρικές επιχειρήσεις, όπου ανέπτυξε εξαιρετική δραστηριότητα. Το 1811 απέκτησε την αυστριακή υπηκοότητα. Διέθεσε μεγάλο μέρος των κεφαλαίων του για αγορά ακινήτων και έγινε ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας και ιδιοκτήτης αρχοντικών οικιών στην Αυστροουγγαρία. Τραπεζίτης διεθνούς περιωπής, ήταν όχι μόνον πιστωτής και χρηματοδότης μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά και δανειστής κυβερνήσεων και αυτοκρατοριών. Από τις πιο σημαντικές βιομηχανικές επιχειρήσεις του Γεωργίου Σίνα ήταν τα νηματουργεία της Κάτω Αυστρίας και το εργοστάσιο χαρτοποιίας στην ίδια περιοχή. Μεγάλη ήταν επίσης η συμβολή του στην ανάπτυξη των συγκοινωνιών της αυστριακής αυτοκρατορίας, όταν ανέλαβε την κατασκευή σιδηροδρόμου από τη Βιέννη ως το Ράαμπ της Ουγγαρίας, του γνωστού σαν ‘‘Σιδηρόδρομος του Νότου’’ και παρόλο που το έργο δεν ολοκληρώθηκε, ο Σίνας θεωρείται πατέρας των σιδηροδρόμων των νοτίως του Δούναβη χωρών, καθώς και της Βαλκανικής. Υπήρξε ακόμη ο ιδρυτής της ‘‘Πρώτης Ατμοπλοϊκής Εταιρείας του Δουνάβεως’’, ο ανάδοχος της διώρυγας των ποταμών Δούναβη και Τίσσα, καθώς και της περίφημης κρεμαστής γέφυρας της Βουδαπέστης, της Γέφυρας των

Αλυσίδων.
Ο Γ. Σίνας, που διατηρούσε στενούς δεσμούς με την Ελλάδα, διορίστηκε το 1833 από το βασιλιά Όθωνα Πρόξενος της Ελλάδας στη Βιέννη, θέση που διατήρησε έως το θάνατο του. Εξαιρετικά γενναιόδωρος, ενίσχυσε οικονομικά την ελληνική παροικία της Βιέννης, την γενέτειρα της οικογένειάς του Μοσχόπολη, αλλά πρόσφερε και μεγάλα ποσά για τα φιλανθρωπικά και πνευματικά ιδρύματα του ελληνικού κράτους (Αρσάκειο, Πανεπιστήμιο, Οφθαλμιατρείο, Αρχαιολογική Εταιρεία κ.ά.). Η μεγαλύτερη όμως δωρεά του προς την Ελλάδα ήταν η ίδρυση, στην Αθήνα, του Αστεροσκοπείου, του οποίου η ανέγερση ανατέθηκε στο δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν. Ανέλαβε επίσης τον εξοπλισμό του κτιρίου με κατάλληλα μετεωρολογικά και αστρονομικά όργανα. Για την προσφορά του αυτή τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος. Εξίσου πλουσιοπάροχα ευεργέτησε ο Σίνας και την Αυστροουγγαρία. Από τις ουσιαστικότερες προσφορές του ήταν η ίδρυση του Πολυτεχνείου της Βιέννης. Ο Σίμων Σίνας (Βιέννη 1810-1876) ήταν γιος του Γεωργίου. Φοίτησε στο κλασικό γυμνάσιο της Βιέννης και σπούδασε φιλοσοφία, ιστορία και πολιτική οικονομία στο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης. Εργάστηκε κατόπιν στις οικογενειακές επιχειρήσεις και υπήρξε ο γενικός κληρονόμος της κολοσσιαίας πατρικής περιουσίας. Δεν επεξέτεινε τις εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις του πατέρα του, αλλά εισήγαγε νέες μεθόδους καλλιέργειας στις γαιοκτησίες του.
Ο Σίμων Σίνας ανέπτυξε μια πολύ μεγάλη κοινωνική δραστηριότητα και ευεργέτησε πλουσιοπάροχα τις χώρες με τις οποίες συνδεόταν με οικονομικούς ή συναισθηματικούς δεσμούς, δηλαδή την Αυστρία, την Ουγγαρία και την Ελλάδα. Ειδικότερα, στην Αυστρουγγαρία πρόσφερε τεράστια ποσά για φιλανθρωπικούς και πνευματικούς σκοπούς (Εμπορική Σχολή Βιέννης, Ακαδημία Βουδαπέστης, Εταιρεία Φίλων Μουσικής Βιέννης, νοσοκομεία και βρεφοκομεία της Βουδαπέστης). Στην Ελλάδα ο Σίμων Σίνας συνέχισε τις δωρεές του πατέρα του για τα ανθρωπιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα, χορηγώντας επιπλέον σημαντικά ποσά για την αποπεράτωση της Μητρόπολης, του Αμαλίειου Ορφανοτροφείου, τη συντήρηση του Αστεροσκοπείου, για την καλύτερη λειτουργία του οποίου τοποθέτησε, ως διευθυντή τον διακεκριμένο γερμανό αστρονόμο Γιόχαν Φρήντριχ Γιούλιους Σμιτ, του οποίου κάλυπτε τη μισθοδοσία και τα έξοδα διαμονής του εφ΄όρου ζωής.
Έγινε επίσης κάτοχος οικοπέδων στο κέντρο της Αθήνας και του γνωστού στα Νέα Λιόσια ‘‘Επτάλοφου’’ ή ‘‘Πύργου της Βασιλίσσης’’. Ο ίδιος όμως δεν μπόρεσε ποτέ να έρθει στην Ελλάδα. Το όνομα του Σίνα έχει κυρίως συνδεθεί με την ανέγερση του νεοκλασικού μεγάρου της Ακαδημίας Αθηνών, το οποίο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν και εκτελέστηκε από τον ομότεχνό του Έρνεστ Τσίλλερ, με τη βοήθεια ξένων και ελλήνων καλλιτεχνών, (Καρλ Ραλ, Λεωνίδας Δρόσης, Κρίστιαν Γκρίνπερκερλ κ.ά.). Άλλη σημαντική προσφορά του Σίνα ήταν οι απομέρους του ενέργειες και οι χρηματικές παροχές για την ανοικοδόμηση και διακόσμηση του ναού της Αγίας Τριάδος της Ελληνικής Παροικίας της Βιέννης. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έδειξε και για την επιμόρφωση ελλήνων καλλιτεχνών και επιστημόνων που σπούδαζαν στην Ευρώπη (Λεωνίδας Δρόσης, Νικηφόρος Λύτρας, Κωνσταντίνος Σάθας κ.ά.), στους οποίους πρόσφερε την αμέριστη οικονομική του ενίσχυση.
Ο Σίμων Σίνας χρημάτισε διάδοχος του Γεωργίου Σίνα στο Ελληνικό Προξενείο της Βιέννης (1855-58) και στη συνέχεια, αφού πολιτογραφήθηκε Έλληνας πολίτης (1858), διορίστηκε Πρεσβευτής της Ελλάδας στις αυλές της Βιέννης, του Μονάχου και του Βερολίνου. Φιλοοθωνικός, διατήρησε σιωπηρά τη θέση του και μετά τη μεταπολίτευση του 1862, αλλά ύστερα από δύο χρόνια παραιτήθηκε. Τιμήθηκε με διακρίσεις από την Ελλάδα και από την Αυστρία. Το 1864 ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Φραγκίσκος Ιωσήφ του απένειμε τον τίτλο του αυλικού μυστικοσύμβουλου. Η σύζυγός του Ιφιγένεια Γκίκα καταγόταν από τα Γιάννενα (αν και είχε γεννηθεί στη Βουδαπέστη) και ήταν κόρη γιαννιώτη μεγαλέμπορου γουναρικών. Μαζί της απέκτησε τέσσερις κόρες και δύο ακόμη παιδιά τα οποία πέθαναν σε μικρή ηλικία.
Ο Σίμων Σίνας ήταν φιλόδοξος, κοσμοπολίτης και ιδιαίτερα απλόχερος. Του άρεσε να αγοράζει τα καλύτερα μέγαρα στη Βιέννη και τη Βουδαπέστη. Οι χοροεσπερίδες και οι δεξιώσεις που έδινε στις επαύλεις του άφησαν εποχή. Είχε ιδιαίτερες και φιλικές σχέσεις με το αυτοκρατορικό ζεύγος της Αυστρίας, το ΦραγκίσκοΙωσήφ Α’ και την Ελισσάβετ (Σίσσυ). Το κοινωνικό και πολιτιστικό του έργο συνέχισε μετά το θάνατό του η σύζυγός του Ιφιγένεια Σίνα, η τελευταία από τους εθνικούς ευεργέτες της οικογένειας.